اصولا مشکل و راه حل مشکل هر دو همزمان و در کنار هم متولد می شوند و با هم نیز از بین می روند . همیشه مساله و راه حل آن ، آنقدر به هم نزدیک اند که اگر کمی از آنها فاصله بگیری احساس می کنی دیگر نه مساله ای وجود دارد و نه راه حل . انگار با کمی دور شدن از این زوج همیشگی ، جمع آنها صفر می شود و همه چیز به حال اول خودش بر می گردد. بیماری ودرمان بیماری نیز چنین است . این دو معمولا آنقدر به هم نزدیک اند و در کنار یکدیگر به سر می برند که خیلی اوقات ما درمان را با بیماری اشتباه می گیریم و باورمان نمی شود چیزی که نام مریضی را روی آن می گذاریم ، در حقیقت درمان است و مریضی واقعی چیز دیگری است .

درست مثل زمانی که جنگل ها را از بین می بریم و آن ها را تبدیل به دشت های مسکونی و زراعی می کنیم و بعد وقتی سیل می آید می گوئیم طبیعت بر ما خشم گرفته است . غافل از اینکه سیل و گرما و سرمای بیش از حد راه حل طبیعت برای اصلاح بیماری بی جنگلی است !

داستان معرفت

خوشا به حال آن کوچه ای که یار آدم از آن گذر کند ! خوشا به حال آن لیوانی که معشوق انسان از آن آب می نوشد . خوشا به حال آن گلی که محبوب آدم آن را بر موهای خود آویزان می کند ! و چقدر عالی است تکیه بر دیواری که معشوق و محبوب آدم آن طرف دیوار حضور دارد !

السلام عليک  يا محمد بن علي، ايها الامام الباقر يابن رسول الله

چشمه جاری شکافنده علم ها در بیابان خشکیده دانش جوشیدن گرفت و جان جویندگان علم و معرفت را از زلال پر برکت خود سیراب ساخت. شیعه نشان افتخار دیگری بر گردن آویخت و بر این پیشوای معصوم خود بالید. ای افتخار شیعه که در ضیافت خانه حوزه ها و دانشگاه ها سفره پر نعمت دانش تو گسترده است، میلاد مسعودت را گرامی می داریم.

چرا گمان می کنید که برای چیزی شدن باید کلی تلاش کرد و چرا بر این باورید که شرط تلاش کردن ، محرومیت و نداشتن چیزی است ! ؟ این یک توهم گول زننده و ساده لوحانه و فوق العاده خطرناک است ! درست شبیه زن و شوهرهایی که تنها خاطره شیرین زندگی شان لحظاتی است که پس از مدتی قهر با هم آشتی می کنند و برای داشتن این لحظات شیرین سراسر عمر خود را در قهر و دعوا می گذرانند .

دست تقدیر چنان عمل می کند که نیت تو دیکته می کند ! اگر گمان کنی همین الان بدبخت هستی و در آینده آرزوی خوشبختی درسر می پرورانی ! بدان که دست تقدیر به آینده و آرزوهای تو کاری ندارد ، دست تقدیر منتظر است تا تو گامی برداری و همانی شوی که می خواهی و بعد اوضاع را چنان برایت جفت و جور می کند که با آنچه هستی مطابق شود ! به زبان دیگر دست تقدیر دست توست !

اناالمهدى

انا المهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

من مهدى، قائمه گيتى، خرد هستى و ادامه خدايم.

شكيب شما در سراشيب عمر. ميوه باغ آفرينش، فراخى آسمانها و نجابت زمين.

من گريه‏هاى شما را مى‏شناسم.

با انتظار شما هر شام ديدار مى‏كنم.

نغمه‏گر ندبه‏هاى شما در ميان كاج هاى غيبتم.

اشك هاى شما آينده من است.

دلتنگي هاى من، گشايش بخت ‏شماست.

من موى گره در گرهم را نذر پريشان شمايان كرده‏ام .

انا المهدى؛ من موعود زمانم، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

با من از همه آنچه در دل داريد بگوييد.

از گرانى بار انتظار؛

از تيرگى شبهاى غيبت؛

از هيمنه جور؛

از هيبت گناه، از فريب سراب، از دروغ خنده‏ها و از دورى اقبال.

من با ندبه‏هاى شما مى‏بالم.

من تنگى دل شما را مى‏شناسم.

من برق چشم شما را مى‏ بينم .

گرمى دست‏هاى شما، چراغ خيمه صحرايى من است.

انا المهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

از دورى و ديرى با من بگوييد. جز من كسى حرف شما را باور نمى‏كند.

جز من كيست كه بداند روزگار شما چگونه روزگارى است؟

جز من كيست كه بداند زخم شما، شكوفه كدام غم است؟

گريه شما، جارى چه اندوهى است؟

و خنده شما تا كجا شكوهمند است؟

مرا باور كنيد.

من تنهايى شما هستم.

اسب آرزوهاى شما، تنها در چمن ظهور من چابك است.

پرنده اميد شما را من پرواز مى‏دهم.

و آشناترين رهگذر شهر شما منم.

اناالمهدى؛ من موعود زمانم، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

مرا بخوانيد و بخواهيد.

مرا تا صبح ظهور، انتظار كشيد.

مرا كه چون پدران روستايى، با دستمالى از مهربانى به سوى شما مى‏آيم.

با يك سبد انار؛

يك طبق سيب؛

و يك سينه سخن.

من شما را از گريه‏هاى شما مى‏شناسم و شما مرا از اجابت‏هايم.

امسال، باران گرسنه خاك است.

ابرها ديگر نمى‏بارند.

خورشيد به ناز نشسته است.

بهار خرمى نمى‏كند.

آيا از ياد برده‏اند كه شما جمعه‏ شناسان هفته انتظاريد؟

نمى‏دانند شما شب ها مرا به خواب مى‏بينيد؟

و روزها

زمين را با آهن اندوه مى‏شكافيد؟

امسال زمين ركاب نمى‏دهد،

و گريه انتظار، شما را امان.

من مى‏آيم، كه هر سال، بهار آمدنى است.

من مى‏آيم كه سفره شما بى ‏نان نباشد.

و هفته شما، بى ‏جمعه.

اناالمهدى؛ من موعود زمانم. صاحب عصر، قائمه گيتى، خرد هستى، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

اناالمهدى

- تفکر رسیدن به یک آرمان و آرزو ، تفکری گول زننده و باطل است و در واقع در بطن تلاش فرد برای رسیدن به یک چیز ، حرکتی معکوس برای نرسیدن و دور شدن از مقصود وجود دارد .

- هر کس که آرزوی رسیدن به معشوقی را دارد باید بداند که اگر همین الان خودش را در کنار معشوق و مالک و صاحب عشق او نداند هرگز نمی تواند به آن برسد . برای مجنون یک حالت بیشتر وجود نداشت و آن این بود که لیلی از آن او بود وبس !

 - اگر در قصه ها می خوانید که فرهاد کوه کن برای رسیدن به شیرین راهی کوهستان می شود و تیشه بر سنگ می کوبد ، گول نخورید و نگوئید که چون شیرین به فرهاد نرسید پس فرهاد ناکام از دنیا رفت . شیرین از همان لحظه ای که نگاه در نگاه فرهاد دوخت ، همسر او شد و فرهاد در واقع وقتی بر سنگ چکش می کوبید ، در اینکه شیرین همسر و همدمش است شکی نداشت و وقتی بخاطر خبر مرگ شیرین تیشه بر فرق سر خود کوبید، در حقیقت تردیدی نداشت که هنوز شیرین همسر و همدمش است .

- اگر از این به بعد خواستی معیاری برای شناختن انسان های عاقل و هوشمند داشته باشی ، ببین چقدر خودش را از مقصود و هدفش دور می بیند و چقدر مانع سر راه خود می بیند. هر چه فاصله دورتر باشد و موانع بیشتر به همان اندازه توهم او بیشتر و خرد و هوشش کمتر است .

نه تنها من روی زندگی تو تاثیر دارم بلکه برعکس تو هم روی تک تک حوادث سرنوشت من تاثیر داری ! در واقع در این هستی یک فرد واحد وجود ندارد و آنچه هست مجموعه ای از بی نهایت پدیده و موجود زنده است که روی یکدیگر تاثیر دارند می پذیرند .

 همه و همه پاره ای از وجود یکدیگر هستیم و صرف اینکه بدن های ما از هم جدا هستند دلیل نمی شود که ما باور کنیم بخشی از هم نیستیم ! ؟

می خواهی زندگی را با تمام عظمت و پیچیدگی هایش به یکباره و همانطور که هست دریابی ، باید اجازه دهی تا امتدادهای وجودت یکدیگر را پیدا کنند و به یکباره با هم بودن و به هم تعلق داشتن ودر واقع یکی بودن خودرا دریابند وآن را با تمام وجود لمس نمایند .

به تدریج هیچوقت یادگیری رخ نمی دهد . به تدریج هیچ دلداری به هیچ محبوبی دل نخواهد سپرد . همه چیز باید به یکباره رخ دهد . درست به همان خاطر که ناشناختنی به صورت یکباره و با همه زیبایی و شکوهش در هر لحظه مقابل من و تو ظاهر می شود ، به همین سبب نمی توان او را به تدریج شناخت . او در هر لحظه برای خود با یک عالم اعجاب و عظمت منحصر به فرد و یکتا رخ می نماید و امکان اینکه بتوانی این همه عظمت را به تدریج دریابی ، صفر است !

تمام انسانهایی که در مسیر زندگی هم  قرار می گیرند لاجرم باید روی سرنوشت هم تاثیر بگذراند . بنابراین تو هم باید تاثیری روی زندگی و سرنوشت من داشته باشی این تاثیر چه می تواند باشد ؟